หลังจากที่ดองมานาน (อีกแล้ว)
.. แปะเลยแล้วกัน =w=''
Title: Dying Hope
Author : saiyang
Pairing: 2769 (TYL!TSUNA x TYL! Mukuro)
Rating: PG
Genre: Romance/Angst
Warning: ..ปลาเสะนะเออ...
ผืนนภาโอบอุ้มทุกสรรพสิ่ง
หากแต่สายหมอกนั้น ...มิอาจโอบอุ้มอะไรได้เลย ...
... อย่าว่าแต่โอบอุ้ม .... แค่เพียกร้องหานภา ..ก็ยังมิอาจทำ ..
"....."
เนตรสองสีทอดมองนภายามเย็น ...นภาสดใสนั้น...
แผ่นหลังบางเอนซบลงกับพื้นหญ้า ...ยังคงไม่ละสายตาจากนภากว้างใหญ่
.....นภา ...อันน่าหลงใหล....
การมานั่งหาที่จ้องมองท้องฟ้าแบบนี้ทุกๆ วันดูเหมือนว่าจะเป็นส่วนหนึ่งในกิจวัตรประจำวันของมุคุโร่ไปแล้ว
ลมพัดมาวูบหนึ่ง ..เรือนผมสีไพลินสวยปลิวน้อยๆ สั่นไหวตามแรงลม หากแต่นัยน์ตาคู่สวยภายใต้เรือนผมนั้นกลับสั่นไหวยิ่งกว่ายามนึกถึงใครบางคน .....
..นภา ...ของผม......
....หยดน้ำสีใสเริ่มร่วงหล่นจากฟ้า ..และมุคุโร่ก็เลือกที่จะนอนตรงนั้นต่อไป .....
... สายฝน.. มิอาจไม่หนาวเหน็บเท่าจิตใจของสายหมอกในยามนี้...
"มุคุโร่คุง..."
เสียงเรียกของใครบางคนฉุดมุคุโร่ให้ตื่นจากห้วงความคิด ...ดวงหน้าสวยหันเมียงมองไปตามต้นเสียง
"กลับกันเถอะ"
เงาร่มทอดมากันสายฝนออกไม่ให้กระทบดวงหน้า ...เบียคุรันย่อตัวลงเกลี่ยเรือนผมสีไพลินที่เปียกลู่แนบแก้มนวลนั้นออกให้แผ่วเบา
....นัยน์ตาคู่สวยหันกลับไปมองท้องฟ้าเป็นครั้งสุดท้าย ... สายตาดูเลื่อนลอยยิ่งกว่าทุกครา
"....ถ้าผมยอมกลับ ..แล้วคุณจะให้ผมมาที่นี่อีกมั้ย.."
สายวรุณโปรยปรายมิหยุดหย่อน ..ชำระพื้นแผ่นดินให้สะอาดบริสุทธิ์...
...หากแต่มิอาจชำระล้างบรรเทาความเจ็บปวดภายในจิตใจได้เลย...
เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังเป็นจังหวะ ...ทุกๆ ก้าวราวกับยาวนานเสียเหลือเกิน...
"โชจัง ..มุคุโร่คุงล่ะ!"
"คือว่า...."
เบียคุรันเปิดประตูเข้าไปภายในห้องพักผู้ป่วยโดยไม่ใส่ใจจะฟังคำอธิบายใดๆ จากคนสนิททั้งนั้น
"มุคุโร่คุง.."
มือใหญ่ยกมือบอบบางขึ้นกอบกุม .. หากแต่เจ้าของร่างบางที่นั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่างนั้นหาได้ยินเสียงเอ่ยทักไม่.....
‘สมกับเป็นเธอนะ ..มุคุโร่'
โสตประสาท ..รับรู้เพียงแต่เสียงของอีกนภา.....
‘แล้วฉันจะรีบกลับมา ....'
อยาก ....อยากจะมองท้องฟ้าแบบนี้ตลอดไป....
‘ฉันสัญญา....'
‘ผม ..จะรอคุณนะครับ วองโกเล่ ...'
สัญญา ...ที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิต ....
"มุคุโร่คุง ..จะหายมั้ย"
"ผมเกรงว่าโรคแบบนี้จะไม่มีทางรักษา.."
"แล้วจะปล่อยให้มุคุโร่เป็นแบบนี้อยู่ต่อไปรึไง"
ปลายประโยคกระชากเสียงเข้มขึ้น ..นัยน์ตาสีอเมทิสต์ตวัดจ้องแพทย์หนุ่มเจ้าของคนไข้... โรคุโด มุคุโร่...
"เรื่องแบบนี้ ..คงต้องหวังพึ่งแค่เรื่องเดียวแล้วล่ะครับ..."
"หวังพึ่ง?"
"ผู้ชายคนนั้นไงครับ ...วองโกเล่เดชิโม..."
"หึ ..."
หัวเราะ ..อย่างขบขัน ...
"ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก .." นัยน์ตาสีอเมทิสต์จับจ้องท้องฟ้าสีครามสดใสยามเช้า "..ในเมื่อฉันเป็นคนฆ่าเขาเองกับมือ"
ความหวัง ....ที่ไม่มีวันเป็นความจริง....
เพราะฉันเอง... ก็ไม่มีทางที่จะปล่อยเธอไปเหมือนกัน
..ความรักมิอาจครอบครอง กักขังไว้แต่ร่างกายที่ไร้หัวใจ..
สายหมอกยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมมาราวสองวัน ...
ไม่แม้แต่จะกินอะไรหรือลุกออกจากเตียง... ร่ายกายผอมลงไปถนัดตาจนกระทั่งเสื้อเชิ้ตที่เคยใส่อยู่ปกติเลื่อนหลุดลงมากองที่หัวไหล่มนข้างหนึ่ง ..
มือเรียวยกขึ้น .. ราวกับจะไขว่คว้าหานภาที่อาจไม่มีวันจะคว้าถึง ...
.... แสงอรุณส่องกระทบแหวนวงน้อยที่นิ้วนางด้านซ้ายให้ส่องประกายสวยงาม ...
‘Tsuna'
ชื่อเพียงสั้นๆ ที่ถูกสลักลงในแหวน ..ยังเป็นเครื่องตอกย้ำได้ดี ....
สายสัมพันธ์ที่เชื่อมอยู่กับแหวนอีกวง...
แหวนวงนั้น ..ที่อยู่บนนิ้วของใครอีกคน...
...แหวนที่อยู่ไกลแสนไกล..
แต่เขา ...ก็จะรอ ..รอให้แหวนสองวงกลับมาคู่กันอีกครั้ง ....
...แม้ว่าอาจจะไม่มีวันนั้นได้เลยก็ตาม...
ฤดูหลากหลายหมุนเวียนเปลี่ยนผัน ..พร้อมๆ กันกาลเวลาที่หมุนไม่เคยหยุดรอใคร ...
...กาลเวลา ..ที่นับวันก็จะยิ่งฉุดคร่าความหวังอันพร่าเลือนให้ไกลออกไป....
มุคุโร่หยิบดอกแอเนโมเน่สีขาวดอกหนึ่งออกมาจากแจกันบนโต๊ะหัวเตียง
ดอกแอเนโมเน่สีขาวสีขาวถูกนำมาจัดวางไว้ในแจกันที่ห้องพัก ...ถูกนำมาสับเปลี่ยนทุกๆ วัน...
มือเรียวค่อยๆ เด็ดกลีบสีขาวบริสุทธิ์ออกช้าๆ ทีละกลีบ ...
สีขาวบริสุทธิ์ ...หากแต่ความหมายหาได้เป็นตามรูปลักษณ์ที่เห็น ..
......เขารู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร ..และนภาแห่งมัลฟิโอเล่ต้องการจะบอกความนัยอะไร....
‘ความสิ้นหวัง'
กลีบบอบบางถูกขยี้จนป่นปี้ ... ร่วงหล่นลงสู่เตียงนุ่ม...
มุคุโร่ปัดเศษดอกไม้ออกจากตัวก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง ...
....สีขาวที่พรากเอานภาผู้นั้นไป ...
... เกลียด....
"ทำไมปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้"
"อ.. เอ่อ.. คือว่า"
"มุคุโร่คุงหายตัวไปแล้วยังเฉยได้อยู่อีกเหรอ.."
"จะส่งคนออกตามหาเดี๋ยวนี้ครับ ท่านเบียคุรัน"
"..ก่อนตะวันตกดิน ...ฉันจะต้องได้ตัวมุคุโร่คุงคืน.."
..สายตาสะดุดลงที่กองกลีบดอกไม้ที่เตียงของร่างบาง ...ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมา ...
"เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก ..มุคุโร่คุง"
แม้จะพูดแบบนั้น ..แต่ก็รู้ดี ..
ความจริง ..ที่ยากจะรับ ...
ว่าสายหมอกนั้น ..มิเคยเปิดรับสีขาวเข้าไปในจิตใจ....
"แฮ่ก.."
มุคุโร่ยึดต้นไม้ข้างกายไว้ทันก่อนที่จะทรุดลงไปนอนกองกับพื้น ...
ถ้าไม่ไปให้เห็นกับตา ..จะให้เชื่อได้ยังไงกัน ..
...ว่านภาสดใสผู้นั้น.. ได้จากไปแล้ว...
สายหมอกหอบหายใจถี่รัวกับการวิ่งเป็นระยะเวลานาน .. พยายามฝืนร่างกายที่เหนื่อยล้าให้วิ่งต่อ ทั้งๆ ที่รู้ว่าคงจะหนีกองทหารของมัลฟิโอเล่ที่ไล่ตามหลังมาไม่พ้น ...
แหวน ..ยังคงอยู่ที่เดิม ..แม้จะไม่ส่องประกายก็ตาม
สิ่งที่ตอกย้ำให้ไม่ลืมเลือน ... ฉุดรั้งให้สายหมอกฝืนวิ่งต่อ ..
ราวกับกลั่นแกล้ง ..หิมะสีขาวเริ่มโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า .... จากเริ่มแรกที่ปลิวลงมาอย่างนุ่มนวล ในตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นตกหนัก ..วายุพัดกระหน่ำรุนแรง
..แต่ละก้าวช่างยาวนาน ....
ริมฝีปากบางเม้มแน่น สองมือยกขึ้นกอดตัวเองกันลมหนาว ..ก่อนจะก้าวต่อไป ...
...และในที่สุดความพยายามของสายหมอกก็เป็นผล ...
มุคุโร่ทรุดตัวลงหน้าโลงศพที่มีตราสัญลักษณ์ของวองโกเล่แฟมิลี่ ...ปัดหิมะบางส่วนที่ปกคลุมโลงศพออกไป ก่อนจะค่อยๆ วางดอกแอเนโมเน่ที่อุตส่าห์ประคับประคองมาไว้บนนั้น
..บุปผชาติแสนโสมม ...
...บุปผชาติแสนหลอกลวง ...
สำหรับเขา ..บุปผชาตินั้นก็เปรียบได้กับความสิ้นหวังที่ไม่มีที่สิ้นสุด...
หากแต่กับผืนนภาสดใสนี้ ....มันคือความหวัง....
..นัยน์ตาคู่สวยปรือต่ำลง ...แม้จะมองเห็นกองทหารมัลฟิโอเล่ที่ไล่ตามหลังมา แต่ร่างกายนั้นไม่อาจขยับเขยี้อนได้อีกต่อไปแล้ว...
มุคุโร่ทิ้งตัวลงนอนทอดมองผืนนภาที่บัดนี้ถูกปกคลุมไปด้วยสีขาว ...
....สีขาวที่เขาเกลียด.....
"ที่บอกว่า ...จะรอคุณ ..."
พยายามหายใจต้านลมหนาวที่พัดแรงอย่างยากลำบาก ...กองทหารก็เคลื่อนพลเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ...
โลกของเขา ..ที่มืดมนขึ้นเรื่อยๆ ...
..ตั้งแต่แสงสว่างนั้น ..หายไป...
..วองโกเล่ ..
"ผมคงจะทำไม่ได้ ..."
"ซาวาดะ ..สึนะโยชิ.."
ภาพสุดท้ายเหมือนเห็นเงาของใครบางคนเข้ามาต่อสู้กับกองทหาร.... ก่อนสติทั้งหมดดับวูบไป
...บางที ..ถ้าผมกำลังจะไปหาคุณ ..มันก็คงจะดี..
"มุคุโร่คุง"
....เสียงเรียกจากที่ไกลแสนไกล
"มุคุโร่คุง"
"อือ..."
ความอบอุ่นที่ห่อหุ้มอยู่รอบกาย ทำให้สายหมอกเริ่มได้สติตื่นสะลึมสะลือขึ้นมา
"....คุณ ...ไม่จริง ..."
นัยน์ตาคู่คมสีน้ำตาลอ่อนที่ทอดมองมา ....
หากนี่เป็นความฝัน ..เขาก็ยินดีที่จะจมดิ่งกับมันไปตลอดกาล...
"ฉันนึกว่าเธอจะตายแล้วซะอีก ..โล่งอกไปที"
มือใหญ่ดันแผ่นหลังบาง ..รั้งให้ร่างบางเข้ามาชิดอกมาขึ้น ...
"...วองโกเล่..."
หยาดน้ำสีใสไหลอาบแก้มนวลเมื่อไรมิรู้ตัว .. มือเรียวยกขึ้นกอดตอบร่างสูง
"ขอโทษ ..ที่ปล่อยให้เธอรออยู่นาน ..." ริมฝีปากร้อนทาบทับลงหน้าผากมนแผ่วเบา "โกรธมั้ยที่ฉันปล่อยให้เธออยู่คนเดียว"
"ฮึก ..คุณมันบ้า ...ผมนึกว่าคุณตายไปแล้ว..."
หากเข้าข้างตัวเอง ..จะผิดมั้ย....
ว่าคนตรงหน้านั้น ...เป็นความจริง มิใช่หลอกลวง...
"ลืมที่เราสัญญากันไว้ได้ยังไง ..." นิ้วเรียวเชยคางมนขึ้นให้สบตา "ฉันไม่เคยผิดสัญญานะ ..หืม?"
สึนะแทบหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าร่างบางนั้นเริ่มจับแขน จับตัวเขา เพื่อพิสูจน์ว่าเป็นตัวเขาเองจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่คิดไปเอง
"...คุณไม่ใช่ภาพลวงตาใช่มั้ย..."
"อยากให้ตอบว่ายังไงล่ะ"
"......ไม่"
"นั่นล่ะ คำตอบของฉัน"
ริมฝีปากร้อนทาบทับลงกลีบปากนุ่ม บดเบียดรสสัมผัสอย่างโหยหา ...สองมือสอดประสานกันแน่น ราวกับกลัวว่าจะต้องจากกันอีก
"ฉันพาเธอกลับฐานก่อนดีกว่า ..ข้างนอกมันดูจะหนาวเกินไปสำหรับเธอ เดี๋ยวไข้ขึ้นยิ่งกว่านี้จะแย่.."
...สึนะค่อยๆ ถอนจูบออกช้าๆ ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นอุ้มอย่างระมัดระวัง.. ในขณะที่มุคุโร่ซบหน้าลงกับอกกว้าง
"ผม ..รักคุณ"
"อยากให้ฉันตอบว่ายังไงล่ะ?"
"คุณ ...คิดจะไม่ใช่สมองตัวเองคิดบ้างเลยหรือไงครับ"
"แล้วอยากให้ฉันตอบว่ายังไงล่ะ"
".....ร.."
มุคุโร่ซบหน้าลงกับอกกว้างอีกครั้ง พูดพึมพำเสียงแผ่วเบา
....ใบหูที่แดงก่ำกับอิริยาบทแบบนั้น ทำเอาสึนะอดแกล้งไม่ได้
"หืม ...ว่าไงนะ ..ไม่ได้ยินเลย"
ใบหน้าคมก้มต่ำชิดดวงหน้าสวย ทำให้เอามุคุโร่หน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า
"รัก!! ได้ยินรึยัง"
"ความจริงฉันได้ยินตั้งแต่เธอพูดครั้งแรกแล้วล่ะ.."
"..คุณหลอกผมงั้นเหรอครับ!"
"...แล้วมันก็เป็นคำตอบของฉันตั้งแต่แรกแล้วด้วย"
ใบหน้าคมโน้มต่ำ ...เข้าครอบครองริมฝีปากบางอีกครั้ง ...
"ฉันรักเธอ"
เสียงของคนสองคนถกเถียงกันสลับกับเสียงใสหัวเราะไปตลอดทางที่มีแต่หิมะโปรยปราย
...ช่างไพเราะ แว่วกังวาน.... ราวกับจะต้อนรับฤดูใหม่อันสดใส...
..แม้บรรยากาศภายนอกจะดูหนาวเหน็บแต่มันอาจจะอบอุ่น ความหมายของภาพที่เห็นอาจจะไม่ได้เป็นแบบที่เราเห็น...
สัญญา การรอคอย ...กาลเวลาที่ได้สิ้นสุดลง.....
-Fin-
..ไม่แน่ว่ามันอาจจะมีภาคต่อ ..
แต่ที่แน่ๆ ซือเสะบันซายยยยย~ โฮกกกกกว ซือเสะมันสุดยอดจริงๆ 
274 ก็เสะขึ้นๆ อูอา 
(27100 ชัดๆ)
ก่อนไปขอแจกอะไรสักอย่าง เป็นเนียนริเรียลของมาเบิ้ลจังเพื่อนเราเองค่ะ (เพื่อแม่ยก 27All โดยเฉพาะ..)
>>จิ้มเบาๆ น่อ<<
*ใครอยากเอาไปซับเชิญตามสบายนะค่ะ กร๊ากกกกกกก
เจอกันเอนทรี่ย์หน้านะค่ะ =A=;;
edit @ 24 Jan 2010 16:06:21 by SaiYang
edit @ 3 May 2010 20:36:18 by SaiYang
